Sunday, August 3, 2008

வாழ்ந்து பார்த்துவிடு!!

வாழ்க்கை ஒரு முறைதான்
வாழ்ந்து பார்த்துவிடு!!

வானத்தின் உயரம்தனை
தாண்டி பார்த்துவிடு!!

சிகரம்தனை தொடலாம்
முயன்று வென்றுவிடு!!

பயமின்றி கடமைதனைச்செய்திட
என்றுமே உனை பழக்கிவிடு!!

கள்ளத்தனம் நமக்கு வேண்டாம்
வேரோடு பிடுங்கி எறிந்துவிடு!!

காதலும் போதைதான்
அளவாய் பருகிவிடு!!

மக்கள் நலனே இக்கனம்வேண்டும்
உழைத்து சிறந்துவிடு!!

அரசியலும் சாக்கடைதான்
கொள்கையால் வாழ்ந்துவிடு!!

பத்து முறை பாடை வாராது
துணிவுடன் அயராது போராடு!!

உணவும்கூட மறந்துவிடு
சுயமரியாதைபெற்று வாழ்ந்துவிடு!!

வாழ்க்கை ஒரு முறைதான்
வாழ்ந்து வென்றுவிடு!!

தாகம்

தண்ணீரின் தாகம்
தண்ணீரால் தீரும்

இலட்சியத் தாகம்
தியாகத்தால் தீரும்

தாய்மையின் தாகம்
அரவணைப்பில் தீரும்

விடுதலை தாகம்
புரட்சியால் தீரும்

அன்பின் தாகம்
புரிதலில் தீரும்

அறிவுத் தாகம்
ஆராய்தலில் தீரும்

உயிரின் தாகம்
உழைப்பால் தீரும்

தீரும் என்பதே
தாகம் மீண்டும் தாக்கிடும்
என புரிந்திட்டே
தாகம்தனைத் தீர்க்க
தொகைதொகையாய்
வழிகல் தேடியே - உன்
தாகம் தீர்த்திடுவாய் மனிதா!!

வாட்டம் ஏது தோழா?

அழகு மொழி பேசும் மழலைச்செல்வம்
ஆனந்த இன்பத்தின் ஊற்றாய் இசை
இயல்பாய் பூத்திடும் புன்னகை
ஈரம் நிறைந்த மண்ணின் வாசம்
உழைக்கும் மக்களின் நிறம்
ஊன்றுகோல் கொண்ட முதுமை
எங்கும் நிறைந்திடும் இயற்கையின் சிறப்பு
ஏற்றம் மிகுந்த மலைகள்
ஐயம் இல்லா வாழ்விணை
ஒன்றாய் வாழும் உலகம்
ஓடியே உழைத்திடும் மக்கள்
ஔவையும் வளர்த்த எம் தமிழ்
இஃது அனைத்தும் இருப்பின்
வாழும் காலங்கள் தோறும்
வாட்டம் தான் ஏது தோழா?

அவள் நடந்து போகின்றாள்...

அவளிடம் பிற
பெண்கள் போல்
தளிர் மேனியோ
மயக்கும் கண்களோ
சிவந்த இதழ்களோ
பளிங்கு கன்னங்களோ
நீளக் கருங்கூந்தலோ
கொண்டவள் இல்லை!!

மேனியோ உணவில்லா
உழைப்பால் களைத்து
இளைத்து கருத்திருந்தது
கண்களோ சோகத்தின் வடிகாலாய்
இதழ்களோ தண்ணீர் காணா
பயிர் போல் வரண்டு இருந்தது
கன்னங்கள் பசியால் ஒட்டியிருந்தது
கூந்தலோ எண்ணெய் இல்லா
தேங்காய் நார்போல் காட்சியளித்தது

இத்துனை அழகின்மை
வெளித்தோற்றத்தில் தான்!!

ஆனால்!!

உள்ளத்தில் எப்படியும் வாழ்ந்திட
வேண்டும் என்ற நெஞ்சுரம் உண்டு!!
சில தன்னம்பிக்கை இல்லா
மாக்கள் பிச்சை எடுத்து வாழ்க்கை
நடத்துவது போல் அன்று!!

உண்ண உணவில்லையெனினும்
இரந்து உண்ணாமல்
உழைத்து வாழத்தான்
காலைக் கதிரோன்
எழும்முன் தலையில்
பாண்டினைச் சுமந்து
கட்டிட வேலைக்கு
கையில் கைக்குழந்தையுடன்
அந்தப் பெண்,
மனதில் தள்ளாட்டம்
இல்லா மங்கை,
நடந்து போகின்றாள்!!

அவனின் அன்பு!!

அவள் அவனின் வருகைக்காய்
ஆவலுடன் காத்திருந்தாள்!!
மல்லிகை மஞ்சத்தில் அல்ல,
மரணக்கட்டிலில் காத்திருந்தாள்
கல்லறை தொட்டிலில் தூங்குமுன்-தன்
இல்லற வாழ்வினில் இணைந்திட்டே
இன்பம் சேர்த்திட்ட இணைதனைக்
காணவே உயிர்தனைக் காத்திருந்தாள்!!

தாயின் மரணப்படுக்கையிலும்
தந்தை வரவில்லையே
எனக் கொதித்தது
பிள்ளைகளின் மனம்!!

நினைவுதெரிந்த நாள்முதலாய்
கட்டுப்பாட்டின் பிரதிநிதியாய்
கடமைதனைச் செவ்வனே
செய்திடும் செயல்வீரராய்
கண்ணியம் பிறழா
மானிடராய் வாழ்ந்த
தந்தையின் அருகில்
நெருங்கியதும் இல்லை
பிள்ளைகள்!!!

அவர்களைப் பொருத்தவரையில்
அவர் பாசம் அறியா
பாலைவனக் காட்டுநரி!!
தாயின் அரவணைப்பில்
மட்டுமே இளைப்பாறி
அன்பினைத் தெரிந்தவர்கள்!!

தந்தையின் அன்பினை
தாய் பலமுறை புரிய
வைத்திட முயன்று
தோற்றுப்போனாள்!!

அவன் பலநேரங்களில்
பிள்ளைகள் தன்னை
எதிரிபோல் எதிர்த்து
விலகுவது கண்டு
மனம் குமுறும்போதெல்லாம்
ஆறுதல் கூறிடும் தாய் அவள்!!

இப்படியும் கல்நெஞ்சம்
உண்டோ?
என்ன மனிதர்?
என பிள்ளைகள்
தங்களுக்குளாய் தர்க்கம்
நடத்திக்கொண்டிருக்கையில்

அ....ம்....
என்ற சத்தம்
அவர்களை அமைதியாக்கியது!!

பாசத்தின் ஊற்றாய்
குடும்பத்தின் தலைவியாய்
அன்பின் அடைக்கலமாய்
பம்பரம் போன்று சுழன்ற
தாயின் உயிர்
மரணச் சூறாவளியில்
சிக்கிப் பிரிந்தது!!


அவனோ
அவள் உயிரில்லா உடலினைக்
காண சகியாமல்
வெகு தொலைவில்
மௌனமாய் பிணமாகிக்கொண்டிருந்தான்!!

உதிர்ந்த மலரின் வினா?

இளம் சூட்டு
நீர்தனில் குளிப்பாட்டி
கண்ணுக்கு மையிட்டு
தாலாட்டுப் பாடி
உச்சி முகர்ந்து
முத்தமிட்ட
மூதாட்டியின் விழிநீர்
என் நெற்றியை
நனைத்திடவே
ஏன் இந்த விழி நீர்
என வினா எழுப்பிட
முடியா குழந்தையாய்
நான் இருந்த காரணத்தால்
'
வீல்' என்றே அலறினேன்!!

கண்ணே அஞ்சுகமே
கண்மணியே அழாதே
இனி துக்கமும் உனக்கில்ல
அழுகையும் வாராது
செல்லமே பெண்ணாக
பூமிதனில் நீ பிறந்திட்ட
காரணத்தால் கல்லறையில்
நிம்மதியாய் உறங்கிடு
பெண்ணாய் வாழ்ந்து
போராடி வாதாடி
வாயாடி எனப்பேர்
பெறுவதை விட
பருவ மங்கையாய்
பலரின் பார்வைக்கும்
பேச்சுக்கும் இரையாவதைவிட
துணைவியாய் வாழ்ந்து
துரும்பாய் மிதிக்க படுவதைவிட
படிப்பின்றி அடுப்படியிலே
காலமும் எரிவதைவிட
வரதட்சணை கொடுமையால்
வதைபடுவதை விட
கரும்பே கனியமுதே
கள்ளிப் பாலினை நீ
அருந்தி கலவரமின்றி
கண்மூடிடு
கல்லறை தொட்டிலில்!!
என்றே கிழவியின்
தாலாட்டை கேட்டு
அதிந்து போனது என்
பிஞ்சு மனம்!!
12 -
ஆம் நூற்றாண்டா இது?
21 -
ஆம் நூற்றாண்டாயிற்றே
அதிலும் பெண்னைப் போற்றிடும்
அழகுத் தமிழகத்திலா
பெண் குழந்தை எனக்கு
குடிக்க கள்ளிப்பாலும்,
தவழும் முன்
கல்லறைத்தூக்கமும்?
முதல் பெண் மருத்துவர்
வந்த தமிழ்நாட்டிலா
பெண் சிசு பிறந்ததும்
மரணக்குழி?
வீரமங்கைகள் பிறந்த
நாட்டிலா விதை
நான் முளைக்கும்
முன்னரே அறுவடை?
என்னே எம் தாய் திருநாட்டின்
அறிவீனம்?
எங்கே எம் நாட்டின்
தமிழறிந்த அன்னைகள்?
பெண்கள் நாட்டின்
கண்கள் என்றே
பகர்ந்திட்ட கனவான்கள்
எங்கே ஒழிந்து போனார்கள்?
அய்யோ என் மரண ஓலம்
எனை பெற்ற தாயே உனக்கும்
கேட்டிடவில்லையா?
என் உயிர்தனைக் காப்பாற்றிட
எவருமில்லையா?
பறவையிலும்
விலங்கிலும்
பெண்தனை வேண்டிடும்
எம் நாட்டின்
மறவர் கூட்டமே
மானுடதில் மட்டும்
உயிர் சுமந்திடும்
பெண் சுமையோ?
மனித சங்கிலி
தொடர தன்
கருப்பைதனை அளித்திடும்
கனிமலர் பெண் சுமையோ?
சுமை என்றே
எங்களை பூமிக்குள்
புதைத்திடும் மூடர்களே-பின்
உங்களை சுமக்க யார் இருப்பர்?
என கேட்டிடத்தான் நினைதேன்
முடியவில்லை
கல்லறையில் நித்திரை கொள்ள
என் தளிர் உயிர்
தயாராகிக்கொண்டிருந்தது!!
இருட்டறையில் உள்ள
சமூகமே என் கல்லறை
பூக்களும் கண்ணீர் சிந்தும்!!
உங்களின் மூடத்தனத்தால்,
அந்த பூக்களின் வாசத்திலும்
பால் மணம் வீசிடும்
மறவாதீர்!!

கற்றுக்கொள்

கண்ணில் காணும் மனிதனை நேசிக்க
கற்றுக்கொள்!! - பின்
கண்காண கடவுளை நேசிக்கலாம்
அருகில் வாழும் மனிதனை மதித்திட
கற்றுக்கொள்!!-பின்
இல்லா கடவுளை பற்றியே சிந்தித்திடலாம்
ஆசாமியை ஆதரிக்க கற்றுக்கொள்-பின்
நீ வணங்கிடும் கல் சாமியை ஆராதிக்கலாம்!!